Het verschil is bijna vijftig-vijftig: Fijne jaarwisseling

Ik liep vanavond een rondje met de hond, zo rond etenstijd.

En wat me opviel, was niet één huis, of één straat het was het verschil.

Het is bijna vijftig-vijftig.

Tijdens de feestdagen zie je het meteen.

Meer licht in huizen.

Meer leven achter de ramen.

Meer mensen samen aan tafel.

Maar nu, buiten die paar dagen per jaar, zag ik vooral dit:

donkere huizen.

Weinig tekenen van samen zijn.

En dat contrast raakte me.

Want het laat zien dat mensen het wel kunnen.

Dat samen zijn geen utopie is.

Dat het geen kwestie is van onmogelijk maar van gewoonte.

De feestdagen laten zien hoe groot het verschil is.

Bijna vijftig-vijftig.

En misschien laten ze ons ook zien wat we zijn kwijtgeraakt en wat we zomaar weer zouden kunnen terughalen.

Zoveel keukens,

Zoveel apparaten,

Zoveel energie,

En toch zo weinig samenhang.

Mensen werken zich een slag om de rond en hebben geen tijd voor stilte of verbinding.

Stel je voor dat in plaats daarvan:

buren samen aten,

warmte gedeeld werd,

restjes niet weggegooid maar uitgewisseld werden.

Dat is minder verspilling en meer menselijkheid.

Verbinding is voorbereiding

Preppen gaat niet alleen over wat je in huis hebt,

Het gaat over wie je kent.

Wie zie je echt,

Wie ziet jou?

Een verbonden samenleving:

verspilt minder,

verbruikt minder,

laat zich minder manipuleren,

staat sterker bij crisis.

Soms moet iemand het gewoon hardop zeggen: we hebben elkaar écht nodig, meer dan we soms durven toe te geven.

Want die verbinding waar ik over schrijf, die moeten we blijven bouwen. Niet alleen online, niet alleen in theorie, maar in het echt. In de Survival en preppen community, waar wij met zijn allen bezig mee zijn is dat altijd de bedoeling geweest: elkaar ontmoeten, elkaar leren kennen, en samen een offgrid netwerk creëren. Een netwerk dat risico’s spreidt, waarin de ene regio in Nederland of België een veilige plek kan zijn als een andere dat even niet is. Een netwerk dat draait op mensen, niet op spullen.

We blijven binden, we blijven bouwen, we blijven dat netwerk creëren.

En dat doen we niet vanuit angst. Ik wil mensen niet voorbereiden zoals vele dat vaak doen, door angst als fundament te gebruiken. Angst is menselijk, maar het mag nooit de motor zijn. Want waar angst regeert, zit bijna altijd een verborgen intentie achter. Waarom komt iets in het nieuws, wat wordt er gevoed?

Angst

Te vaak zie je dat angst de boventoon voert, in de politiek, in de media, in internationale relaties. Kijk naar Denemarken en Groenland: het ene moment voelen ze zich bedreigd omdat een grootmacht Groenland zou willen overnemen, het andere moment kopen ze verkenningsvliegtuigen van datzelfde land. En nu lees je dat ze zelfs afhankelijk worden van diezelfde. Hoezo bedreigd, hoezo onafhankelijk, het is pure angst die heen en weer slingert.

En dat is gevaarlijk. Het voelt alsof er onder onze voeten langzaam druk wordt opgebouwd, alsof er een vulkaan ontstaat die door wanbeleid, korte termijn visie en verkeerde keuzes steeds verder wordt gevoed. Te vaak komt dat voort uit een IK visie: handelaren die denken in korte termijn, bedrijven die vooral schulden willen aflossen of winst willen maximaliseren. Pas wanneer het hun eigen moeder raakt, beseft men dat het sluiten van bejaardentehuizen misschien toch geen vooruitgang was.

Daarom is verbinding zo belangrijk, daarom is een netwerk zo belangrijk, daarom is menselijkheid zo belangrijk.

Niet omdat we bang moeten zijn, maar omdat we samen sterker staan dan welke crisis, hype of politieke wind dan ook.

Verbinding is geen luxe: het is kracht

We hebben verbinding leren zien als iets zachts,

Iets voor feestdagen,

Iets wat “leuk is als het kan”.

Maar in werkelijkheid is verbinding keiharde kracht.

Een samenleving waarin mensen elkaar kennen, zien en helpen, is:

moeilijker uit elkaar te spelen,

minder afhankelijk van externe systemen,

veerkrachtiger bij tegenslag.

Verdeel en heers werkt alleen wanneer mensen los van elkaar staan,

Wanneer iedereen alleen zijn eigen licht aan heeft, zijn eigen maaltijd eet, zijn eigen problemen draagt.

Zodra mensen elkaar echt zien, valt dat spel uit elkaar.

Samen leven is efficiënter dan alleen overleven

Vroeger was samen eten geen romantiek, maar logica.

Eén pan,

Eén warmtebron,

Eén licht.

Dat betekende:

minder energieverbruik,

minder voedselverspilling,

meer aandacht voor elkaar.

Vandaag doen we hetzelfde allemaal apart,

en noemen we dat vooruitgang.

Maar als elke woning afzonderlijk kookt, verwarmt en consumeert,

verspillen we energie zonder dat het leven rijker wordt.

Samen leven is niet “terug in de tijd”, Het is slimmer omgaan met middelen.

Verbinding maakt ons minder afhankelijk

Wanneer je verbonden bent met je omgeving:

deel je voedsel in plaats van het weg te gooien,

vang je elkaar op bij ziekte of tegenslag,

heb je minder nodig om je veilig te voelen.

Dat is preppen in zijn puurste vorm,

Niet door angst,

Maar door vertrouwen.

Rond Kerst zoeken mensen elkaar op.

Ze eten samen.

Ze zitten in dezelfde ruimte.

Eén tafel, één maaltijd, één warmtebron.

Dat is geen romantiek, dat is realiteit.

En het is efficiënter, menselijker en minder verspillend.

Maar zodra de feestdagen voorbij zijn, verdwijnt dat weer.

We gaan terug naar apart leven.

Apart koken.

Apart consumeren.

Tijdens dat rondje met de hond dacht ik steeds opnieuw:

waarom accepteren we dat dit maar een paar dagen per jaar zo is?

Als samen zijn werkt, als het energie bespaart, voedselverspilling tegengaat en mensen dichter bij elkaar brengt:

waarom maken we er dan geen normaal van?

Die donkere huizen vertellen niet dat mensen er niet zijn.

Ze vertellen dat mensen los van elkaar leven.

En juist dat maakt ons zwakker, makkelijker te verdelen, afhankelijker.

Misschien is dat wel de grootste bedreiging voor het huidige systeem:

mensen die elkaar niet alleen groeten, maar kennen.

Misschien begint het heel klein

Misschien begint het niet met grote plannen,

Maar met:

samen eten,

samen licht,

samen warmte,

samen verantwoordelijkheid.

Die wandeling met de hond liet me zien hoe leeg het kan worden zonder verbinding,

Maar ook hoe krachtig het zou kunnen zijn met.

Niet morgen,

Niet na een crisis,

Maar nu.

En terwijl we richting het einde van het jaar gaan, wil ik iedereen een veilige jaarwisseling wensen. Niet alleen veilig in de praktische zin, maar veilig in verbinding, veilig omdat je weet dat je ergens bij hoort, dat je terug kunt vallen op elkaar.

Geert